دوروتی پارکر دوران اوج میز گرد آلگونکوین را به یاد می‌آورد؛ حلقه‌ای از دوستان که شوخ‌طبعی نیش‌دارشان، مانند خود او، با الکل تغذیه می‌شد و با ناامیدی بازی می‌کرد.